Gisteren hadden we geen internet, vandaar vandaag het verslag van gisteren en later vanavond ook nog ons verslag van vandaag.
We zijn aangekomen in Caldera, een klein vissersstadje aan de Pacific Ocean.
Vandaag was weer een rijdag, we reden van Antofagasta naar hier, een afstand van zo’n 500 km.Af en toe zit er zo’n rijdag tussen, we hebben nu eenmaal grote afstanden te overbruggen…..
Caldera is in het hoogseizoen een heel toeristisch stadje, maar nu is het laagseizoen en a bijna alles is hier nog dicht. Veel is hier dus niet te beleven….
Een mooi strand, een mooie promenade maar voor de rest niks.
Ons hotelletje ligt helemaal buiten het centrum op een berg met mooi zicht op het strand, haventje en stadje maar het is hier ook doods, wij zijn de enige gasten….
Maar we krijgen onze tijd wel om hoor.Straks lekker eten en vanavond TV kijken.
Na 3 dagen woestijn deed het goed om vanmiddag terug zeelucht op te snuiven. De woestijn was prachtig maar de lucht is zo droog dat het soms precies is alsof je geen lucht krijgt.
Intussen zijn we ook heel stoffig. Als ik ga zitten moet ik voorzichtig zijn want er hangt direct een stofwolk rond mij…
Woestijnzand kruipt overal tussen en in, maar dat heeft zo zijn charmes ook. Alleen hier in het hotel (dat nogal chique is) vielen we wel een beetje op…. 2 woestijnvossen tussen allemaal zakenlui…..
We reden van San Pedro via Calama naar Tocopilla en zo naar het zuiden tot Antofagasta. Vanaf dan rijden we weer langs de kust. We bezochten enkele oude ruïne stadjes Cobija en Gatico, die vooral een bloei periode kenden einde 19 de en heel begin 20ste eeuw. Nu zijn ze uitgestorven spookdorpjes waar alleen nog het kerkhof van overblijft.
Gatico
Cobija
Hier hebben we ook 2 caches verstopt. We kenden deze omgeving al van ons eerste bezoek aan Chili in 2005 en vonden dat dit ideale plekken waren om een cache ze verbergen. Ook bezochten we nog een ander beroemd monument van Chili, La Portada, dit is een boog die door de zee uitgesleten is in de rots. Een heel mooi zicht alleen was het een beetje bewolkt op dat moment, bij zonneschijn is het nog mooier...
We zijn terug in de Radisson in Antofagasta (waar we zaterdag ook waren) dit is de perfecte tussenstop van en naar het Noorden.
Het hotel ligt pal aan de Pacific Ocean maar wel zo’n 5 kilometer buiten het stadscentrum.
Dat is hier geen probleem want je bent zo in het centrum met een taxi of een collectivo.
Taxi is zoals bij ons, maar de collectivo’s zijn veel leuker. Het zijn ofwel rammelbussen waar ongeveer 20 mensen in kunnen en er gemiddeld zo’n 50 inzitten, of het zijn identiek dezelfde auto’s als de taxi’s. Enige verschil, een taxi heb je voor jou alleen en je betaald 4000 pesos of meer per rit; in een collectivo zit je eventueel met meerdere personen (1 van voor en 3 of meer op de achterbank) en je betaalt voor dezelfde rit 550 pesos (ongeveer 70 eurocent).
Collectivo’s zijn ingedeeld in lijnen zoals bij ons bus of tramlijnen. Dus ze rijden constant hetzelfde traject en je kan in en uitstappen waar je wil. Is wel een handig systeem, je moet nooit wachten want vooral de kleine collectivo’s komen constant voorbij. Nadeel is dat de wegen overvol zitten met allemaal zwarte wagens allemaal collectivo’s.
Iedereen maakt gebruik van dit systeem, zelfs de kinderen gaan ermee naar ’t school (en dan kunnen er meer dan 5 op de achterbank)
Vanavond hebben we lekker gegeten in het restaurant van het hotel met een flesje wijn erbij natuurlijk.
We hebben nog een rustig dagje om te genieten van San Pedro en omgeving.
Vanmorgen zijn we zover gereden als we konden dwz tot de weg te slecht werd om met een gewone personenwagen verder te rijden. We hadden nog verder kunnen rijden, maar we willen geen kapotte band krijgen op 100 km van de min of meer bewoonde wereld, of op een plaats waar misschien nog eens één wagen per uur doorkomt…
We reden tot Socaire (120 km ten zuiden van San Pedro en daarna terug via de Salar de Atacama naar Laguna Chaxa waar we naar de flamingo’s zijn gaan kijken.
Het is één van de grootste broedgebieden van deze vogels in Chili. Deze vogels zijn heel gracieus en kleurrijk, echt mooi om ze van zo dicht te zien.
Het was al middag toen we daar aankwamen en zodoende waren er minder flamingo’s. Naar het schijnt vliegen die bij zonsopgang uit en komen terug bij zonsondergang (waar die intussen zijn???? Waarschijnlijk op verder weg gelegen laguna’s)
Voor de geocachers onder de lezers : vandaag hebben we onze eerste cache in Chili gevonden : “Dry Sky” – GC25H0P. Het was geen eenvoudige opgave : op de middag met een luchtvochtigheid van een 10 % door de bloedhete woestijn lopen naar de locatie op een 200 meter van de weg. Gelukkig lag ie wel waar hij moest liggen dus eens op bestemming was ie snel gelogd…
Het was alweer een stuk in de namiddag eer we terug in San Pedro aankwamen en dan werd het eens tijd om het stadje te verkennen want tot nu toe hadden we daar geen tijd voor.
Vooral het kerkje springt in het oog. Spierwit tegen de helderblauwe lucht, heel mooi.
Voor de rest zijn er enkel zandstraatjes met kleine winkeltjes, restaurantjes en hostels. Alles nogal rudimentair, maar heel sfeervol.
Daarna rustig pintje gedronken op het pleintje bij de kerk, lekker gaan eten (Guido, risotto met kip en ik een kleine pizza met een goei fles wijn) en nu rustig avondje in het hotel.
Vanmorgen van Antofagasta naar San Pedro de Atacama gereden, een rit van ongeveer 400 km.
San Pedro is een klein dorpje in de Atacamawoestijn op een hoogte van 2800 meter.Alhoewel het klein is hebben we heel wat moeten rondrijden eer we ons hotel gevonden hadden.De straten zijn smal, zanderig en hobbelig maar het geheel straalt een gemoedelijke gezelligheid uit.Geen chichi, gewoon een trekkerssfeer.
Om 2 uur vanmiddag kwamen we aan en om 4 uur vertrokken we al op uitstap naar Valle de la Luna (de maanvallei).Het landschap is er zoals op de maan (naar het schijnt) en zonsondergang en maanopkomst zijn hier het spectaculairste.
Eerst deden we een wandeling van een uur in één van de canyons.Hier konden we alle soorten sedimenten zien en werd het ontstaan van de vallei uitgelegd.Een woeste rivier stroomde hier duizenden jaren geleden door het landschap en zo ontstond de canyon, de afzettingen komen door verdamping en afzettingen (of zoiets) Er zijn nu vooral zoutafzettingen en je kan zo calciet en andere zoutachtige gesteenten zien, eveneens liggen er koperafzettingen zo maar open en bloot!
De wandeling was nogal zwaar, vooral voor een eend zoals ik!We moesten een steile rotswand overwinnen en dat was niet simpel, chance dat er een paar sterke mannen bij waren om mij lichtjes te helpen……Daarna moesten we ook weer terug en dan was het de steile rots naar beneden, ook niet simpel….De wand was echt loodrecht, we hadden beter eerst wat muurklimmen gaan oefenen in de Souverein in Lommel….
Maar ja dat heb ik weer overwonnen en vanaf nu kunnen we dus ook hoog verstopte geocachen gaan zoeken !
Hierna was het tijd om naar de grote duin te rijden van waaruit we de zonsondergang gingen bewonderen.Eerst een wandeling tot aan de top van de duin (ook weer niet simpel omdat het echt wel hoog was en door zand stapt het sowieso al moeilijker) Om 19.20 ging de zon onder en vanaf dan baadde de vallei in een mooie gloed van licht dat weerkaatste op de rotsen.Langs alle kanten waren de rotsen mooi en kleurrijk, soms gewoon wit, soms geel, soms rood, of alles samen.
Een uniek gebeuren.
Daarna stilaan weer terug duinafwaarts en terug naar San Pedro waar we rond half 9 aankwamen.Nog snel iets eten en zodoende is het weer vlug laat.
We hangen nog vol zand; er stond een fikse wind en we werden op sommige momenten zowat gezandstraald, maar douchen doen we morgen wel, nu gaan we een wijntje drinken…
Waarschijnlijk hebben jullie zich al afgevraagd wat die hand op de achtergrond van de blog nu eigenlijk met Chili te maken heeft.
Wel het is de Mano del Desierto of de Hand van de Woestijn, één van de bekendste beelden van Chili.
Het beeld staat midden in de woestijn, 1310 km ten noorden van Santiago en 70 km ten zuiden van Antofagasta, de stad waar we vandaag naartoe reden.
Het beeld is gemaakt van gewapend beton, vanbinnen is het hol, de betonwand is 8 cm dik en het beeld is 11 m hoog.
Het is een heel speciaal zicht als je van ver dit beeld al ziet opdoemen in de woestijn.Simpel maar zeker een bezoekje waard!
Vandaag was een rijdag, we reden meer dan 600 km van Copiapo naar Antofagasta.De Panamericana was redelijk rustig omdat het zaterdag was en zodoende spaarde ons dat bijna een uur rijtijd.
Voor de rest hebben we vandaag niet veel gedaan.Antofagasta is een industriestad met een redelijk winkelcentrum, maar dat interesseert ons niet zo zeer.Voor de rest is er niet al te veel te zien.
Ons hotel ligt wel pal aan de Pacific Ocean, we horen de golven da’s ook altijd leuk.
We hebben vanavond eens een rustige avond.Anders is het altijd bijna half 11 eer we verslag, foto’s enz…. klaar hebben, vanavond gaan we TV kijken.
Vandaag hebben we een daguitstap gedaan met een organisatie van hier. Privé chauffeur-gids voor een dag voor ons alleen. (de tour was open voor alle toeristen maar bij gebrek eraan waren het dus wij twee…)
Zelf rijden zat er niet in omdat datgene dat we wilden bezoeken te ver weg was en de weg er naartoe niet berijdbaar voor een gewone wagen (en achteraf gezien ook niet te doen voor een Belgische automobilist…..)
De eerste 100 km op de heenweg gingen langs normale weg, daarna begonnen wegen afwisselend van zand, zout, steen , kleine keien, grote keien, kuilen of soms helemaal geen weg….
Soms wordt de ‘weg’ enkel aangeduid met stenen of kleine verhogingen langs de kant, daar moet je dan tussenblijven dat is de weg…
De 285 km tot aan het verste punt van vandaag namen 4 en half uur in beslag.
De verste bestemming was gelijk ook het tot nu hoogte- en hoogste punt van onze reis, namelijk Laguna Verde
(klik op het fotootje voor een grotere versie)
Het is een lagune gelegen op 4200m hoogte en het is het adembenemendste wat we ooit zagen! Zo mooi! Bijna niet echt!
We hebben er geluncht in een klein barakje dat er stond en dat voor iedereen dienst doet als rustplaats, overnachtingplaats of wat dan ook. Iedereen laat er iets achter en doet er iets of niets….Heel speciaal. Bij de laguna zijn er ook verschillende warmwaterbronnen of baden en ééntje ervan was overdekt in de barak (grappig)
De kleur van het water is zo groen door de mineralen (Calypso of zoiets)
Daarboven op 4200 m was het wel héél koud en er stond een strakke wind, onze trui en jas waren zeker niet overbodig!
Na Laguna Verde reden we naar Laguna Santa Rosa, een lagune midden in een salar (zoutvlakte) De kleuren varieerden hier in verschillende tinten groen, geel en wit. Op de laguna zaten zelfs enkele flamingo’s.
De weg tussen Laguna Verde en Santa Rosa was wel heel apart! Er was een ‘weg’ maar volgens onze chauffeur was die te slecht (was ook zo) dus besloot hij om zo maar door het landschap te gaan rijden. Niet erg want er is hier niks, geen plant, geen boom, geen gracht, enkel woestijn van zand en steen en die bleek minder hobbelig dan de weg en hij kon zo ook een heel stuk weg afsnijden…. We rijden de hele tijd op een altiplano, dit is een hoogvlakte in de Andes op 4500 meter. Rondom ons zien we nog verschillende dode vulkanen onder andere Vulkaan Copiapo en Vulkaan Ojos del Salado die ook de hoogste vulkaan van Zuid-Amerika is met zijn 6800 meter. Rondom ons zijn trouwens de hoogste bergen van de Andes, allemaal boven de 6000 meter, alleen de Aconcagua is hoger en die ligt iets verderop
Vanuit Laguna Santa Rosa ging het dan terug naar Copiapo waar we rond 7 uur vanavond aankwamen. Eerst douchen want we zagen geel van het woestijnzand en ons haar was zo goed als beton….
Daarna aperitiefje gaan drinken en lekker eten hier in het hotel.
Het was een vermoeiende dag maar echt een heel unieke ervaring die we voor geen geld hadden willen missen!
