Van Oceaan tot woestijn

Deze morgen toen we opstonden was het bewolkt, toen we vertrokken was het lichtjes aan ’t regenen, maar dit kan ons niet deren want het regent hier in de Copiapo regio 23 mm per jaar, dus veel regen hadden we niet te verwachten.

Naar de kust toe werd het droger, de wolken dreven landinwaarts waar ze dan echt opdrogen naargelang de dag vordert en  zo werd het nog een mooie dag.

Van Copiapo rijden we naar Caldera, een klein vissersdorpje aan de kust.  Naast het vissersdorpje zijn er hier 2 belangrijke havens, de ene transporteert ertsen ( vooral koper en zilver) de andere druiven, maar toch overheerst de haven het landschap niet.

We rijden verder naar Chañaral.  Een pittoresk havenstadje ware het niet dat het pittoresk genoemd wordt om de verkeerde reden.  Het smetteloze witte strand is eigenlijk het resultaat van een grote milieuverontreiniging.  De 2 belangrijke kopermijnen van Portrillos en Salvador dumpten hun afval hier.

Het strand werd enorm vervuild en er was geen leven meer in zee.  Bewoners dwongen van de regering een sanering af en die kwam er in 1988.  Nu wordt het afval op “milieuvriendelijke“ manier verwerkt dichter bij de mijn

Het havenstadje heeft nog andere rampen te verwerken gekregen zoals oa een tsunami in 1922, een overstroming  in 1940 en een aardbeving van 7.0 in  1970.

Het is ook in deze regio dat er op nogal korte termijn een serieus zware aardbeving verwacht wordt……

Vanuit Chañaral rijden we verder om het Parque Nacional de Pan de Azucar te bezoeken. 

De goeie weg stopt en we rijden verder over een weg aangelegd in aangereden zout.  Was een goeie weg alleen het idee dat de weg van zout gemaakt is, is wel raar…

Dankzij de miezelregen die we vanmorgen hadden en die er waarschijnlijk ook de afgelopen dagen was, komen we weer terecht in de Desierto Florido, de bloeiende woestijn.

Een enorme bloemenpracht!  We doen een wandeling door de woestijn enkel en alleen om die pracht te bewonderen.  Tussendoor staan ook de typische cactussen van hier de copiapoa cactussen.

We komen aan in Caleta Pan de Azucar, een vissersdorpje van een huis of 5.   Elk huisje is er of winkel of restaurant en daar hebben we vanmiddag hele lekkere vis gegeten.  Ik denk dat die beestjes nog geen half uur voor wij ze opaten gevangen waren en ze waren lekker.

Het restaurantje-huisje ligt dus op het strand, vlakbij maken vissers hun vissen en netten schoon, katten schuiven aan aan het buffet en pelikanen proberen ook nog een gemakkelijke prooi te pakken te krijgen.

We rijden verder door het Nationale park en het landschap verandert.  Het wordt droger en plots is er niks meer, geen struik geen plant geen grasspriet, niks!

De weg is nog amper te onderscheiden van de rest van het landschap, alles is dezelfde kleur…..Onwezenlijk en prachtig.

Gedurende een kilometer of 30 rijden we door de woestijn, dan komen we weer op de Panamericana die groen lijkt….onze ogen moeten zich weer aan kleur aanpassen….

We rijden terug naar Copiapo waar we na 6 uur aankomen.  We hadden een fantastische dag, onze ogen hebben weer overuren gemaakt.  We bezegelen het met een lekkere Pisco op de Plaza de Armas en daarna met een lekker avondmaal in een restaurantje vlakbij het hotel.

This is the end!

Snik!  Onze reis is ten einde…..

Vanmorgen hebben we nog een bezoekje gebracht aan Valparaiso maar het weer sloeg plots om en door de kou zijn we sneller terug moeten komen naar Viña del mar.

Toen we vanmorgen om 9 uur vertrokken was het stralend blauwe hemel dus wij weg zonder trui, eens aangekomen in Valparaiso – enkel een kilometer of 10 verder maar dichter bij de zee – was het bewolkt en heel mistig, misschien 16°….Spijtig genoeg is het niet leuk om bij zo’n guur weer zonder jas of trui rond te lopen.

Terug in Viña zijn we nog iets gaan drinken in de strandbar (met trui deze keer) en daarna hebben we nog iets gegeten in het hotel om dan te vertrekken naar de Holiday Inn op de luchthaven in Santiago.

De straat oversteken en we kunnen inchecken morgenvroeg.

Het is een luxueus hotel waar we lekker kunnen relaxen voor onze lange vlucht naar huis.

Dit was dus de laatste update van onze reis (tenzij er iets speciaals gebeurd, vertraging ofzo….. dus blijven kijken zou ik zeggen je weet nooit….)

Voor echte leuke reisverhalen gaan jullie spijtig genoeg nog een jaartje moeten wachten…..

Wij genieten hier nog een beetje van een goei fles wijn, en morgen vroeg weer op om naar huis te vertrekken via Madrid en we hopen zaterdag rond 3 uur ’s namiddags thuis te zijn!

Dank voor jullie interesse en hopelijk vonden jullie onze

De terugweg

Vanmorgen namen we afscheid van Ruth en Vincente en de honden Diva en Nahaul (2 Duitse herders)

We hadden fijne 3 dagen in Mapayampay…..Vooral Vincente zijn Pisco Sours en Ruths kookkunst waren memorabel!

Na het ontbijt vertrekken we naar Viña del Mar voor onze voorlaatste overnachting.

We hebben er een rustige dag van gemaakt.  Eens aangekomen  zijn we nog wat gaan winkelen (Pisco gaan kopen voor thuis) en  lekker gaan genieten van een goei fles wijn op ons favoriete terrasje, de wijnbar hier op het strand.  Het weer was prachtig, dus wat wil je meer dan stralende zon, een blauwe oceaan en een goei glas wijn….

Vanavond gegeten in het hotel en ze hadden weeral hun best gedaan!  Guido had gegrilde zalm met tagliatelli en zeevruchten, een onoverzichtelijk grote hoeveelheid maar keilekker.  Ik heb me zoals meestal als ik grote honger heb gehouden aan een steak .

Wijnproeven in Santa Cruz

Onze laatste rondrijdag in Chili en we hebben er nog eens extra van genoten!

Eerst zijn we naar Santa Cruz gereden om daar één van de beroemdste musea van de streek te bezoeken en bovenal, het museum en zijn collectie zijn samengesteld door een Belgische Chileen of een Chileense Belg….Carlos Cardoen.

Hij heeft een enorme collectie over de geschiedenis van Chili aangelegd, gaande van de prehistorie met fossielen en over skeletten van dinosaurussen tot nu, met uitzondering van de Allende en Pinochet periode wordt heel de geschiedenis uitgelegd, zelfs aan de redding van de 33 mijnwerkers is een speciale hal besteed.  We hebben best lang rondgelopen in het museum, was ook echt interessant.

’s Middags zijn we gaan eten in het enige hotel van Santa Cruz, nogal chique maar de prijs van het eten was doorsnee Chileens, niet duur dus.

Namiddag – het was al 2 uur door – zouden we minstens 2 wijngaarden gaan bezoeken, maar wegens een uitgelopen rondleiding in de eerste zijn we niet meer in de tweede geraakt.

Onze gids was een 19 jarig Chileens meisje dat net haar eerste werkdag  op deze wijngaard deed.  Ze had echter al wel ervaring in een andere wijngaard en dat was wel te merken aan haar uitleg.  Ze wou ons kost wat kost in het Engels rondleiden zodat ze eens goed kon oefenen en het was een succes voor haar (en voor ons), ze deed het heel goed en heel grappig.  Eigenlijk was ze meer een showbeest maar dat komt goed uit in deze job.  Ze vond van zichzelf dat ze de job van haar leven had omdat ze telkens met de bezoekers mee wijn mocht proeven, wij waren de vierde groep en het was dus de vierde keer van de dag dat ze aan de wijn mocht….. Het was echt een hele toffe rondleiding!  Eerst kregen we een algemeen beeld van de binnenkant waar de wijn gemaakt werd en daarna reden we met een soort safariwagentje door de wijngaard, daarna volgde het proeven natuurlijk.

Het was uiteindelijk toch 6 uur eer we weer aan onze B&B aankwamen.  Het weer was vandaag echt prachtig, heel de dag stalende zon en we genoten nog op ons terrasje van de laatste zonnestralen.  Vincente heeft voor ons weer een heerlijke Pisco Sour gemaakt!

Nu begint het stilaan af te koelen, maar het is ook tijd om te gaan eten, dus gaan we stillekesaan binnenschuifelen.  De grote haard brandt en het is een heel gezellig typisch Chileens interieur hier in de B&B.

Gisteren had Ruth voor ons asperges met pollenta gemaakt.  Heel lekker en zeker iets om voor volgend aspergeseizoen in België te onthouden, is eens iets anders en heel lekker.

Curieus wat we vanavond krijgen….

Toertje rond Curico

Vandaag hebben we een toer gemaakt door een heel vruchtbare streek hier in Chili.  Naast tal van wijngaarden zijn er heel veel boomgaarden waar vooral kiwi’s gekweekt worden.  Geen idee wie al die kiwi’s opeet.  Natuurlijk is er ook andere teelt van fruit en groenten.  De streek heet Matequito en een dorp heet La Huerta de Matequito (de tuin van Matequito, ik vond dat zo een schone plaatstnaam…)

We reden ook door de streek die zwaar getroffen werd door de aardbeving van februari 2010.  Epicentrum lag in Conception en de streek waar we doorrijden ligt in een straal van 200 km van deze stad.  De aardbeving had een kracht van 8.9 en je ziet nu nog overal de schade.  Veel ingestorte huizen.  Sommige heropgebouwd of in opbouw, andere zijn tijdelijk gerepareerd met golfplaten op het dak en stenen daarop of plastiek zeil voor de gaten in de muren…

We reden tot aan Lago Vichuquén en daarna verder naar de kust tot Duao, daarna terug het binnenland in en via Sacrada Familia terug naar Curico, Morza en zo naar Mapuyampay

Prachtige rit, prachtige dag, veel van het land gezien….net wat we graag doen.