Weer een superleuke dag achter de rug!
Vanmorgen van Antofagasta naar San Pedro de Atacama gereden, een rit van ongeveer 400 km.
San Pedro is een klein dorpje in de Atacamawoestijn op een hoogte van 2800 meter. Alhoewel het klein is hebben we heel wat moeten rondrijden eer we ons hotel gevonden hadden. De straten zijn smal, zanderig en hobbelig maar het geheel straalt een gemoedelijke gezelligheid uit. Geen chichi, gewoon een trekkerssfeer.
Om 2 uur vanmiddag kwamen we aan en om 4 uur vertrokken we al op uitstap naar Valle de la Luna (de maanvallei). Het landschap is er zoals op de maan (naar het schijnt) en zonsondergang en maanopkomst zijn hier het spectaculairste.
Eerst deden we een wandeling van een uur in één van de canyons. Hier konden we alle soorten sedimenten zien en werd het ontstaan van de vallei uitgelegd. Een woeste rivier stroomde hier duizenden jaren geleden door het landschap en zo ontstond de canyon, de afzettingen komen door verdamping en afzettingen (of zoiets) Er zijn nu vooral zoutafzettingen en je kan zo calciet en andere zoutachtige gesteenten zien, eveneens liggen er koperafzettingen zo maar open en bloot!
De wandeling was nogal zwaar, vooral voor een eend zoals ik! We moesten een steile rotswand overwinnen en dat was niet simpel, chance dat er een paar sterke mannen bij waren om mij lichtjes te helpen……Daarna moesten we ook weer terug en dan was het de steile rots naar beneden, ook niet simpel….De wand was echt loodrecht, we hadden beter eerst wat muurklimmen gaan oefenen in de Souverein in Lommel….
Maar ja dat heb ik weer overwonnen en vanaf nu kunnen we dus ook hoog verstopte geocachen gaan zoeken !
Hierna was het tijd om naar de grote duin te rijden van waaruit we de zonsondergang gingen bewonderen. Eerst een wandeling tot aan de top van de duin (ook weer niet simpel omdat het echt wel hoog was en door zand stapt het sowieso al moeilijker) Om 19.20 ging de zon onder en vanaf dan baadde de vallei in een mooie gloed van licht dat weerkaatste op de rotsen. Langs alle kanten waren de rotsen mooi en kleurrijk, soms gewoon wit, soms geel, soms rood, of alles samen.
Een uniek gebeuren.
Daarna stilaan weer terug duinafwaarts en terug naar San Pedro waar we rond half 9 aankwamen. Nog snel iets eten en zodoende is het weer vlug laat.
We hangen nog vol zand; er stond een fikse wind en we werden op sommige momenten zowat gezandstraald, maar douchen doen we morgen wel, nu gaan we een wijntje drinken…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten