Deze morgen toen we opstonden was het bewolkt, toen we vertrokken was het lichtjes aan ’t regenen, maar dit kan ons niet deren want het regent hier in de Copiapo regio 23 mm per jaar, dus veel regen hadden we niet te verwachten.
Naar de kust toe werd het droger, de wolken dreven landinwaarts waar ze dan echt opdrogen naargelang de dag vordert en zo werd het nog een mooie dag.
Van Copiapo rijden we naar Caldera, een klein vissersdorpje aan de kust. Naast het vissersdorpje zijn er hier 2 belangrijke havens, de ene transporteert ertsen ( vooral koper en zilver) de andere druiven, maar toch overheerst de haven het landschap niet.
We rijden verder naar Chañaral. Een pittoresk havenstadje ware het niet dat het pittoresk genoemd wordt om de verkeerde reden. Het smetteloze witte strand is eigenlijk het resultaat van een grote milieuverontreiniging. De 2 belangrijke kopermijnen van Portrillos en Salvador dumpten hun afval hier.
Het strand werd enorm vervuild en er was geen leven meer in zee. Bewoners dwongen van de regering een sanering af en die kwam er in 1988. Nu wordt het afval op “milieuvriendelijke“ manier verwerkt dichter bij de mijn
Het havenstadje heeft nog andere rampen te verwerken gekregen zoals oa een tsunami in 1922, een overstroming in 1940 en een aardbeving van 7.0 in 1970.
Het is ook in deze regio dat er op nogal korte termijn een serieus zware aardbeving verwacht wordt……
Vanuit Chañaral rijden we verder om het Parque Nacional de Pan de Azucar te bezoeken.
De goeie weg stopt en we rijden verder over een weg aangelegd in aangereden zout. Was een goeie weg alleen het idee dat de weg van zout gemaakt is, is wel raar…
Dankzij de miezelregen die we vanmorgen hadden en die er waarschijnlijk ook de afgelopen dagen was, komen we weer terecht in de Desierto Florido, de bloeiende woestijn.
Een enorme bloemenpracht! We doen een wandeling door de woestijn enkel en alleen om die pracht te bewonderen. Tussendoor staan ook de typische cactussen van hier, de copiapoa cactussen.
We komen aan in Caleta Pan de Azucar, een vissersdorpje van een huis of 5. Elk huisje is er of winkel of restaurant en daar hebben we vanmiddag hele lekkere vis gegeten. Ik denk dat die beestjes nog geen half uur voor wij ze opaten gevangen waren en ze waren lekker.
Het restaurantje-huisje ligt dus op het strand, vlakbij maken vissers hun vissen en netten schoon, katten schuiven aan aan het buffet en pelikanen proberen ook nog een gemakkelijke prooi te pakken te krijgen.
We rijden verder door het Nationale park en het landschap verandert. Het wordt droger en plots is er niks meer, geen struik geen plant geen grasspriet, niks!
De weg is nog amper te onderscheiden van de rest van het landschap, alles is dezelfde kleur…..Onwezenlijk en prachtig.
Gedurende een kilometer of 30 rijden we door de woestijn, dan komen we weer op de Panamericana die groen lijkt….onze ogen moeten zich weer aan kleur aanpassen….
We rijden terug naar Copiapo waar we na 6 uur aankomen. We hadden een fantastische dag, onze ogen hebben weer overuren gemaakt. We bezegelen het met een lekkere Pisco op de Plaza de Armas en daarna met een lekker avondmaal in een restaurantje vlakbij het hotel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten