This is the end!

Snik!  Onze reis is ten einde…..

Vanmorgen hebben we nog een bezoekje gebracht aan Valparaiso maar het weer sloeg plots om en door de kou zijn we sneller terug moeten komen naar Viña del mar.

Toen we vanmorgen om 9 uur vertrokken was het stralend blauwe hemel dus wij weg zonder trui, eens aangekomen in Valparaiso – enkel een kilometer of 10 verder maar dichter bij de zee – was het bewolkt en heel mistig, misschien 16°….Spijtig genoeg is het niet leuk om bij zo’n guur weer zonder jas of trui rond te lopen.

Terug in Viña zijn we nog iets gaan drinken in de strandbar (met trui deze keer) en daarna hebben we nog iets gegeten in het hotel om dan te vertrekken naar de Holiday Inn op de luchthaven in Santiago.

De straat oversteken en we kunnen inchecken morgenvroeg.

Het is een luxueus hotel waar we lekker kunnen relaxen voor onze lange vlucht naar huis.

Dit was dus de laatste update van onze reis (tenzij er iets speciaals gebeurd, vertraging ofzo….. dus blijven kijken zou ik zeggen je weet nooit….)

Voor echte leuke reisverhalen gaan jullie spijtig genoeg nog een jaartje moeten wachten…..

Wij genieten hier nog een beetje van een goei fles wijn, en morgen vroeg weer op om naar huis te vertrekken via Madrid en we hopen zaterdag rond 3 uur ’s namiddags thuis te zijn!

Dank voor jullie interesse en hopelijk vonden jullie onze

De terugweg

Vanmorgen namen we afscheid van Ruth en Vincente en de honden Diva en Nahaul (2 Duitse herders)

We hadden fijne 3 dagen in Mapayampay…..Vooral Vincente zijn Pisco Sours en Ruths kookkunst waren memorabel!

Na het ontbijt vertrekken we naar Viña del Mar voor onze voorlaatste overnachting.

We hebben er een rustige dag van gemaakt.  Eens aangekomen  zijn we nog wat gaan winkelen (Pisco gaan kopen voor thuis) en  lekker gaan genieten van een goei fles wijn op ons favoriete terrasje, de wijnbar hier op het strand.  Het weer was prachtig, dus wat wil je meer dan stralende zon, een blauwe oceaan en een goei glas wijn….

Vanavond gegeten in het hotel en ze hadden weeral hun best gedaan!  Guido had gegrilde zalm met tagliatelli en zeevruchten, een onoverzichtelijk grote hoeveelheid maar keilekker.  Ik heb me zoals meestal als ik grote honger heb gehouden aan een steak .

Wijnproeven in Santa Cruz

Onze laatste rondrijdag in Chili en we hebben er nog eens extra van genoten!

Eerst zijn we naar Santa Cruz gereden om daar één van de beroemdste musea van de streek te bezoeken en bovenal, het museum en zijn collectie zijn samengesteld door een Belgische Chileen of een Chileense Belg….Carlos Cardoen.

Hij heeft een enorme collectie over de geschiedenis van Chili aangelegd, gaande van de prehistorie met fossielen en over skeletten van dinosaurussen tot nu, met uitzondering van de Allende en Pinochet periode wordt heel de geschiedenis uitgelegd, zelfs aan de redding van de 33 mijnwerkers is een speciale hal besteed.  We hebben best lang rondgelopen in het museum, was ook echt interessant.

’s Middags zijn we gaan eten in het enige hotel van Santa Cruz, nogal chique maar de prijs van het eten was doorsnee Chileens, niet duur dus.

Namiddag – het was al 2 uur door – zouden we minstens 2 wijngaarden gaan bezoeken, maar wegens een uitgelopen rondleiding in de eerste zijn we niet meer in de tweede geraakt.

Onze gids was een 19 jarig Chileens meisje dat net haar eerste werkdag  op deze wijngaard deed.  Ze had echter al wel ervaring in een andere wijngaard en dat was wel te merken aan haar uitleg.  Ze wou ons kost wat kost in het Engels rondleiden zodat ze eens goed kon oefenen en het was een succes voor haar (en voor ons), ze deed het heel goed en heel grappig.  Eigenlijk was ze meer een showbeest maar dat komt goed uit in deze job.  Ze vond van zichzelf dat ze de job van haar leven had omdat ze telkens met de bezoekers mee wijn mocht proeven, wij waren de vierde groep en het was dus de vierde keer van de dag dat ze aan de wijn mocht….. Het was echt een hele toffe rondleiding!  Eerst kregen we een algemeen beeld van de binnenkant waar de wijn gemaakt werd en daarna reden we met een soort safariwagentje door de wijngaard, daarna volgde het proeven natuurlijk.

Het was uiteindelijk toch 6 uur eer we weer aan onze B&B aankwamen.  Het weer was vandaag echt prachtig, heel de dag stalende zon en we genoten nog op ons terrasje van de laatste zonnestralen.  Vincente heeft voor ons weer een heerlijke Pisco Sour gemaakt!

Nu begint het stilaan af te koelen, maar het is ook tijd om te gaan eten, dus gaan we stillekesaan binnenschuifelen.  De grote haard brandt en het is een heel gezellig typisch Chileens interieur hier in de B&B.

Gisteren had Ruth voor ons asperges met pollenta gemaakt.  Heel lekker en zeker iets om voor volgend aspergeseizoen in België te onthouden, is eens iets anders en heel lekker.

Curieus wat we vanavond krijgen….

Toertje rond Curico

Vandaag hebben we een toer gemaakt door een heel vruchtbare streek hier in Chili.  Naast tal van wijngaarden zijn er heel veel boomgaarden waar vooral kiwi’s gekweekt worden.  Geen idee wie al die kiwi’s opeet.  Natuurlijk is er ook andere teelt van fruit en groenten.  De streek heet Matequito en een dorp heet La Huerta de Matequito (de tuin van Matequito, ik vond dat zo een schone plaatstnaam…)

We reden ook door de streek die zwaar getroffen werd door de aardbeving van februari 2010.  Epicentrum lag in Conception en de streek waar we doorrijden ligt in een straal van 200 km van deze stad.  De aardbeving had een kracht van 8.9 en je ziet nu nog overal de schade.  Veel ingestorte huizen.  Sommige heropgebouwd of in opbouw, andere zijn tijdelijk gerepareerd met golfplaten op het dak en stenen daarop of plastiek zeil voor de gaten in de muren…

We reden tot aan Lago Vichuquén en daarna verder naar de kust tot Duao, daarna terug het binnenland in en via Sacrada Familia terug naar Curico, Morza en zo naar Mapuyampay

Prachtige rit, prachtige dag, veel van het land gezien….net wat we graag doen.

Van Santiago naar Mapayampay

Omdat we toch op tijd op waren vanmorgen door de aardbeving (zie onze update van hiervoor) zijn we ook vroeger dan voorzien vertrokken vanuit Los Andes.

We reden via Santiago – dwars door de stad van 7.000.000 inwoners – naar Mapayampay in Huelen een piepklein dorpje ten noorden van Curico.

We logeren er in een Bed & Breakfast die uitgebaat wordt door een Belgische dame en haar Chileense  man.  We zijn bij hun terecht gekomen via het programma ‘Made in Belgium’ van Lieve Blanckaert op VRT.  Zij was hier op bezoek en omdat we wisten dat we naar deze regio kwamen dit jaar, leek het ons een goed idee om hier enkele dagen te logeren.

Rond 2 uur vanmiddag waren we al hier.  Eerst effen kennismaken met onze gastvrouw en -heer en daarna zijn we naar Curico gegaan, zoals gezegd de dichtst bijzijnde stad.

We waren hier reeds in 2008 en wat ons vooral opviel was de enorme schade die de aardbeving van begin 2010 hier heeft aangericht en die nog altijd zichtbaar is.  30% van de stad is ingestort door deze aardbeving.  Het puin is er wel geruimd, maar er zijn vele open plekken zelfs rond de Plaza de Armas zijn verschillende gebouwen weg.  Ook is er een kerk die ingestort is, een deel van de muren staat nog en is dicht gemaakt met golfplaten, een deel van de zuilen staat er eenzaam bij….

Hier in Mapayampay hebben ze die beving natuurlijk ook meegemaakt en onze gastvrouw kon er in geuren en kleuren over vertellen, echt wel fascinerend en wij zijn blij er deze morgen maar eentje van 4.9 gehad te hebben.  Hier in de B&B hebben ze toen buiten moeten slapen en 7 dagen zonder electriciteit gezeten….

Nu gaan wij dadelijk genieten van een aperitiefje – een Pisco Sour, die Vincente nu voor ons aan ’t bereiden is – en daarna van een heerlijk bereide avondmaaltijd.  Ruth is topkok, dus dat kan alleen maar meevallen.
*na het eten* En het is meegevallen, als voorgerecht een ovenpastaatje met krab en groenten en kaas, als hoofdgerecht coq au vin op Chileens/Vietnameese wijze en als nagerecht Belgische profiterollekes met ijs chocolade, warm fruit en nootjes njammmmm!!!!!!!

Flashupdate : Aardbeving!

Vanmorgen om 7.40 u werden we wakker door het gerammel van de ramen en het geschud van ons bed!

Een aardbeving?!

Ja hoor, 4.9 en het epicentrum lag in Valparaiso zo’n kleine 200 km hier vandaan.

4.9 is niet veel maar juist genoeg om het toch eens goed te voelen.

Hier is dat blijkbaar heel normaal want niemand schrok ervan behalve de lokale honden die allemaal gelijk begonnen te blaffen.  We horen ook niks van schade ofzo dus ook dat valt mee.

Argentinië! Of net niet....

Vanuit Los Vilos rijden we naar Los Andes waar we vandaag overnachten.

Los Andes is de laatste stad voor de Argentijnse grens (er is nog Portillos, maar dat is enkel een wintersportoord en geen echte stad).

Toen we in 2005 de eerste  keer hier kwamen was Los Andes een gruwelstad .  Van de ingang  van de stad tot ver er buiten aan de andere kant stonden vrachtwagens aan te schuiven.  Blijkbaar was toen de douane controle voor vrachtwagens hier iets buiten het centrum gelegen.

Nu is Los Andes een rustig stadje waar eigenlijk niks te beleven is, maar dat belangrijk is als doorgangspunt van en naar Argentinië en belangrijk als dichtste stad bij het wintersportoord Portillos.

Vanuit Los Andes is het nog 75 km tot de Argentijnse grens. 

Los Andes ligt op 800 m hoogte, de grens met Argentinië op 3200 m.  Het eerste stuk van de weg is gewoon, heel lichtjes klimmend, maar eens de laatste 25 km eraan komen gaat het serieus bergop.

De Caracolles zijn de beroemde haarspeldbochten die tot op 3200 m hoogte gaan.  Het is een reeks van 28 haarspeldbochten en 5 ondertunnelingen.  Voor een normale personenwagen is het een leuke rit, maar er zijn op deze weg weinig personenwagens….Zowat 1 personenwagen op 100 vrachtwagens of bussen.  Wat er aan de hand was weten we niet, maar nadat er eerst een vrachtwagen uit de ravijn getakeld moest worden redelijk in het begin van de rit, stonden we stil tussen bocht 21 en 22, niks bewoog nog…..Dan maar wachten, tot we zagen dat er toch een personenwagen was die voorbij de vrachtwagens durfde te rijden….. wij dus ook!  Vrachtwagen na vrachtwagen staken we voorbij zonder ook maar één tegenligger tegen te komen.

Uiteindelijk kwamen we aan de Chileens – Argentijnse grens aan zonder dat er ook maar één vrachtwagen een millimeter bewogen had….

De grens konden we niet over om verscheidene redenen.  Chileense voertuigen zijn niet welkom in Argentinië en als we al zouden willen oversteken zou ons dat nogal veel geld kosten aan documenten en verzekeringen, en we waren ook niet van plan over te steken, we hebben nog genoeg te doen hier in Chili.

De weg naar beneden verliep vlotter.  Maar een paar vrachtwagens voor ons en voor de rest alles vlotjes.

Na aankomst in Los Andes en na check in in het hotel zijn we nog eventjes naar het centrum van Los Andes geweest, klein centrum, niet veel te beleven…..

Morgen doorkruisen we Santiago op weg naar het nog meer zuidelijke deel van Chili.